DENGE

Annemler geldi gitti ondan mı bilmiyoru, bu aralar  dengeli ve huzurlu hissediyorum. Uzun zamandır denge halini hissetmiyordum. Yavaş yavaş eskisi gibi oluyorum çok şükür. Mesela gece bahçedeki ışıkları söndürmeye gidiyorum; bahçe, ağaçlar, yıldızlar, gece... O kadar güzel ve huzurlu hissettiriyor ki.... Ya da bir bardak su içiyorum; dünyadaki en güzel şeyi yapıyorum sanki.. Küçük güzellikleri uzun zamandır fark etmiyordum, özlemişim. Sürekli böyle değil ama ara ara da olsa güzellikleri görmek güzel. 

Bir de durduk yere sinirlenmelerim, ağlayacak gibi olma hallerim de bitti. Mantığım yavaş yavaş geri geliyor. Çekilmez biri olmuştum sanırım. Hayat mantıkla daha güzel.

Uzun zamandır ülkemde bir şeylerin değişeceğine olan inancımı kaybettiğimden olmalı, gündemi takip etmiyordum. Annemle babamın aşırı Halk TV izlemekten hasta olduklarını düşünüyorum ama böyle hiçbir şeyden habersiz olmak da kötü. Tekrar okumaya izlemeye başladım. Aşırıya kaçmadan dünyadan kopmamak da  insana iyi geliyor. Zaten dünyada yeni bir düzen kurulurken, alıştığımız ittifaklar bir bir bozulurken bunlara göz yummak da pek insani olmaz bence.

Kitap okumaya, film izlemeye, günlük rutinlerimi sürdürmeye çalışıyorum. Filmlerdeki gibi büyük işler yapmak, yaşamış olmak için kahraman olmaya gerek yok; olamayız da zaten.

 Kişisel yazmayayım diye geçtim klavyenin başına yine kendimi anlatmışım. Kişisel yazmayanlar nasıl kişisel yazmamayı başarıyor??