Bu sene bahara giresim yok aslında.
Çünkü bahar demek yaz demek. Yaz demek de görmek istemediğim ama mecburen katlandığım bazı insanların evime daha çok gelmesi demek. Ve tabii biraz da asabımın bozulması.
Biliyorum, hemen diyecekler:
“Görmek istemediğin birini evine almak zorunda değilsin.”
Maalesef gerçek dünya böyle işlemiyor şekerim.
Ama konumuz bu değil.
Konumuz, benim girmemek için ayak direttiğim baharın damarlarıma gizlice sızmaya çalışması.
Sabah iş yerinin mutfağında oturuyorum. Cam açık. İçeri taze bir esinti giriyor. Ne sıcak ne soğuk… Tam kararında.
Bir de yetmezmiş gibi bir kuş uzun uzun, tatlı tatlı ötüyor.
Ama ben kararlıyım. Bu sene bahara girmeyeceğim.
Camı kapatıyorum.
Odama geçiyorum. Şubenin kapısı açılıyor. Bu sefer başka bir kuş, farklı bir tonda şakıyor.
Sabah işe gelirken yanımdaki arkadaş,
“Her yer yeşilleniyor,” diyor.
Bakmak istemesem de yolda bazı ağaçların çiçek açtığını görüyorum. Gözümü kapatıp görmemeye çalışıyorum.
Yok yahu…
Zaten pek de güzel açmamışlar. Yarısı açmamış bile. Hıh!
Ama ben bunları yazarken yine başka bir kuş ötüyor. Başka bir tonda.
Nedir arkadaş bu mutluluk?Cik cik cik..
Ben görmek istemesem de bahar beni çağırıyor.
Hem kim bilir… Sonsuz ihtimalin olduğu bu evrende, belki benim aklıma bile gelmeyecek bir ihtimal gerçekleşir.
Belki bu yaz umduğumdan güzel geçer.
Öyleyse hoş geldin bahar.
İtiraf edeyim:
En sevdiğim mevsimsin.
Yorumlar
Yorum Gönder