3 sene önce salondaki kanepeyi oturma odasına geçirmek isterken belini kırmıştı annem. Neyse ki düzeldi. Beli ağrıdığından 3 yıldır bize gelmiyorlardı, bu sene geldiler.
İnsanın anne ve babası ile ilişkisi bir garip. Bir zamanlar önce hayran olduğun, sonra kavga ettiğin insanı, yaşlandığında tanıyamıyorsun sanki. Yaşlılık insanı değiştiriyor .Bu benim annem babam mı diyorsun bazen. Huyu suyu değişiyor.
Annem mesela; hayat dolu, romantik, bir şeyleri güzelleştirmeye çalışan, kolay ikna edilebilen bir kadındı. Şimdi neredeyse yaşam enerjisi bitmiş, ruhu uçtu uçacak, inatçı bir kadın olmuş.Hiçbir şey yapası yok. Yemek yapsa yanına salata yapmaya üşenen biri olmuş Yaklaşık 6 yıldır psikolojik sorunları var, 6 yıldır annemi ilaç kullanmaya ikna etmeye çalışıyoruz. İlaç kullandığı zaman iyi ama inatla bırakıyor, bizi kandırmaya çalışıyor. En son olmayan sesleri duyduğunuiddia edince korktuk yine götürdük yine sonuç aynı maalesef. Annemin açıklaması tiroid,kemik erimesi gibi pek çok ilaç aldığından bu kadar çok ilaç alması zararlıymış! Sanki arka arkaya milyonlarca sigara içmek zararlı değil! Kendini öldürmeye mi çalışıyordur nedir? 69 yaşındaki annem 96 yaşında gibi görünür olmuş.
Ne oldu da böyle oldu? Hiçbir zaman anlaşamadığı babamın bunda etkisi büyük olsa da, ben annemin elinde olan bir şeylerin de olduğunu düşünüyorum. Babamın davranışları annemi hasta etti kabul ama annemin tamamen teslim olmasının, kontrol edebileceği şeyleri kontrol etmeye çalışmamasının da payı büyük. Örneğin düşüncelerini kontrol edebilirdi, üst üste sigaraya yakıp aynı şeyleri döndürüp durmak ona iyi gelmedi mesela. Aşırı düşünmek de bir alışkanlık ve insanı verdiği bir haz var. Düşünürken sadece üzülmüyor aslında bununla tatmin de oluyoruz. Başka ne yapabilirdi? Tümden vazgeçmek yerine rutinlere tutunabilirdi. Bir ara balkonuna rengarenk çiçekler ekmişti, çok güzel olmuştu. Bir ara arkadaşları vardı, sonra onlarla da görüşmeyi bıraktı. Yeğenim doğduğunda ona bakmıştı.O da iyi gelmişti anneme. Özetle bir amacı vardı, keyif aldığı şeyler vardı.Bunlardan vazgeçmek insanı ot gibi kurutuyor. Bazıları yaşama tutunmak için maneviyata sarıl derler ya, bence maddiyata günlük dünyevi telaşları da sarılmak gerekiyor.
Böyle analiz edip duruyorum ama içim cız ediyor. Annem gözümün önünde bizi terk ediyor, elimizden bir şey gelmiyor. Ne yaparsak yapalım yıllardır onları iyileştirememenin yorgunluğu bezginliği var bizde de. Annemin en çok üzüldüğü şey çarçur olan hayatı, gerçekleştiremediği potansiyeli ama elimizden bir şey gelmiyor. Şöyle yap diyorum, sen beni anlayamıyorsun diyor. Hepimiz kendi yolumuzda, kendi seçimlerimizle, bazen seçemediklerimizle yürüyoruz. Ara sıra birbirimize omuz vermek dışında bir şey yapamıyoruz. Elimizden geldiğinde destek olmalı ve aynı hataları kendi hayatımıza tekrar etmemeli. Çünkü insanın kendi istemezse, dışarıdan pek bir şey yapılamıyormuş:(
Yorumlar
Yorum Gönder