BERLİN

Alman klasik arabaları

İlk defa yazın Avrupa’ya gitmenin, üşümeden gezmenin mükemmel olacağını söyleyerek valize şort ve tişörtleri doldurduk, bir Pazar günü hevesle Berlin’e indik. Meğer Berlin’e Pazar günü gitmemek gerekiyormuş.

İzmir’in 40 derece sıcağından sonra Berlin’in 19 derecesiyle karşılaşmak şaşırttı bizi. Hani Avrupa yanıyordu? Üstüne üstlük Pazar olması dolayısıyla giyim mağazaları, marketler kapalıydı. Üşüyerek gezindik o gün. Bu kadar çalışan hakkı da fazla diye düşünmedim değil.

Restoranlar açıktı neyse ki de aç kalmadık. Keşke hava değişimi sonrası midemiz de bozulmasın, tanıdık lezzet olsun diye Türk dönercisine gitmeseymişiz. Döner, dönerlikten çıkmış, soslana soslana garip bir şeye dönmüştü. Bunu yedikten sonra da başka bir şey yiyecek halimiz kalmamıştı.

Pazar günü olduğundan mı, yoksa biz yanlış yerlerde dolaştığımızdan mı bilmem, kimse yok gibi gelmişti o gün. İlk izlenimim Berlin’in sevimsiz bir şehir olduğu yönündeydi.

Ertesi gün bir turistin gezmesi gereken yerleri gezmeye başlayıp Berlin’in tarihini tekrar hatırlayınca, şehrin taşıdığı acıları fark edince, güzel bir şehirmiş, iyi ki geldim diye düşündüm. Üniversitede uluslararası ilişkiler okudum ve o dönem öğrendiklerime dair izler şehirde duruyordu.

Pazar günü yanlışlıkla Checkpoint Charlie’ye gitmişiz, kimse yoktu. Ertesi gün bilinçli gittiğimizde oldukça kalabalıktı ve fotoğraf sırası vardı. Keşke ilk günkü boşluğun kıymetini bilseydik dedik.

Berlin, Soğuk Savaş boyunca Amerikan ve Rus devletlerinin mücadele alanı olan ve Berlin Duvarı’nın 28 yıl boyunca böldüğü bir şehir. Check Point Charlie de Amerikan Bölgesi ile Rus Bölgesi arasında geçiş kontrol noktası. Burada duvarı aşmaya çalışan, çatışan insanlar olmuş. Çok acı yaşanmış, orada bulunan bir sergide insanların kaçmaya çalıştığı kurşun yemiş arabalar vb. sergileniyor.

Sonrasında Brandenburg Tor’a gittik. Pırıl pırıl bir havada güzel bir kapı karşıladı bizi. Buranın önündeki banklarda geleni geçeni seyredip dinlendik.

Buradan Hitler’in iktidarını sağlamlaştırmak için yangın çıkardığı ve bir dönem ülkemizde de gündem olan Reichstag yangınının çıktığı hükümet binasına, Reichstag Binası’na yürüdük. Yangının olduğu yere cam kafes yapmışlar.

Sonrasındaki durağımız buraya yakın olan Topography of Terror müzesiydi. Burası Hitler’in kanlı kararlarını aldığı karargâhıymış. Burayı müze yapalım ki böyle bir suç asla unutulmasın demişler. Hatta buranın üzerini örtecek ot bile bitmesin, suç unutulmasın diye toprağın üzerini çakıl taşı ile örtmüşler. Hitler’in iktidara gelişi ve sonrasındaki yaptıkları belgesel olarak sunuluyor ve kulaklıkla uzun uzun dinleyebiliyorsunuz.

Sonrasında Memorial to the Murdered Jews of Europe anıtına gittik. Burası 2711 adet farklı yükseklikten oluşan bloğun bulunduğu ve öldürülen 6 milyon Yahudi anısına yapılan anıt. İçine girdikçe bir labirent gibi kapana kısılmış hissettiriyor. Dışarıdan ne kadar çirkin demiştim, katliamı hatırlatan bir anıt çirkin olmalı zaten.

Bir sonraki gün Berlin’in Alexanderplatz bölgesine yürüdük. Burada Berlin Televizyon Kulesi’ni gördük. Soğuk Savaş döneminde Sovyetler gücünü göstermek için dev bir televizyon kulesi inşa etmişler. Beton renkli bu binayı pek sevmedim, Rusçu babam duymasın ama bir kere daha Sovyetlerin binaları da nasıl zevksiz diye düşündüm.

Sonra Berlin Katedrali’ne yürüyoruz.Muazzam bir binayı.

Heykel severim. Berlin’de de yol boyunca, müze binasında pek çok heykel vardı.

Berlin’de güzel bir tramvay sistemi varmış ama İngilizce bilgilendirme az olduğundan mı yoksa bizim beyin hücrelerimiz öldüğünden mi çözemedik. Ara ara yanlış tramvaylara bindik, sonrasında bolca yürüdük. Pazar günü hayal kırıklığına uğrasam da sonrasında, tarihini hatırladıkça Berlin’i sevdim. İyi ki gitmişiz.