 |
| Chatgpt tarafından üretilmiştir. |
Yağmurlu bir Ankara akşamı, otobüsten inen Aysun adımlarını hızlandırıyor. Topuklu ayakkabıyla ne kadar hızlanmak istese de zor. İş çıkışı spor ayakkabılarını giymeyi yine unutmuş; akılsız başın cezasını ayakları çekiyor. Yolda içine su birikmiş çukurlar işini daha da zorlaştırıyor. Ama Aysun mutlu, günün en güzel zamanına beş kalmış.
Apartmanın kapısını açıp asansöre doğru ilerliyor. 8. katın düğmesine basıyor. Ve işte sonunda…
Evinde.
Kapıyı açınca yüzüne bir sıcaklık vuruyor. En sevdiklerinden. Soğuk bir akşamda eve girince yüzüne vuran ısı. Eve girmeden önce minik bir duası var:
“Allah’ım evim sevginin, huzurun, neşenin, dürüstlüğün yuvası olsun. Dışarıdaki karanlık ve kargaşa içeri giremesin.”
Müşterilerle, müdürüyle ve iş arkadaşlarıyla üç ayrı cephede savaş vermiş gibi yorgun Aysun, böyle zamanları atlatmak için uyguladığı acil durum planını devreye sokuyor. Önce gidip üzerine en rahat eşofmanını giyiyor. Sonra mutfağa geçip yarım paket salçalı spagetti yapıyor. Yanına kendi mayaladığı yoğurttan koyup üzerine hafifçe nane serpiyor. Kendi içinde küçük bir çatışma yaşadıktan sonra yanında biraz kola içmeye de ikna oluyor. Bugün zor bir gündü. Tüm spagettiyi bitirmek hakkı. Arada ekmekle salçasına banıyor; oooh…
Yemek ve mutfağı toparlama faslı bitince ketılın ışığı bu kez çay için yanıyor. Sonra sıra sıcak su torbasına geliyor. Çayını ve sıcak su torbasını alıp uzun uzun araştırdıktan sonra aldığı rahat kanepesine gömülüyor Aysun. Ne zaman sinirlense, hasta olacak gibi olsa sıcak su torbasına koşuyor. Sıcak hem bedenini, hem sinirlerini gevşetiyor.
Geçen hafta işten bir gün izin alıp evini temizleyip kırklamıştı. Tüm çekmeceleri elden geçmiş, perdeler, kapılar, pencereler, nevresimler… Her şey tertemiz. Evi Aysun’un sığınağı, cumhuriyeti. “Evinizde durmayın, dışarı çıkın,” diyen İlber Hoca’yı hiç anlamıyor. Ev gibisi yok, diyor içinden tekrar.
Kanepesinde sızıyor Aysun. Kanepede şekerleme yapmak gibisi var mı, diye geçiriyor içinden. “Sabah geç olsun Allah’ım…” diyerek mis gibi kanepesinde uykuya dalıyor bu gece.
Aysunun mücadelesine bayıldım. ve bir ekleme sabah hiç olmasın işe gitmeyelim :)
YanıtlaSilEklemenize sık sık katılıyorum ama sabah yataktan kendimi kazıyıp işe yol aĺıyorum:)
SilHoş bir yazı olmuş, eşlikçisi resim de renkleri ve ışığıyla satırlarda yazanları çok net aktarıyor. Evi sevenlerdenim ama katlanır sandalyemi alıp sahile gün batımını izlemeye gitmekten de, ağaçlar altında yürümekten de (vb.) keyif alırım. :) Ev sakin limandır ve daima orada olduğunu bilmek insana güven verir. <3
YanıtlaSilEvi çok severim. Çocukken bir karavanım olsun, evimi hep yanımda taşıyayım isterdim. Meslek seçimimden dolayı evimde çok zaman geçiremiyorum, eve hasretim. Sahilde oturmak, doğada olmak, farklı şehirler görmek de bambaşka tabii. Sonunda eve dönmek olmalı:))
SilSabah geç olsun Allah’ım…” Sanırım çalışanlar olarak hep böyleyiz :)
YanıtlaSilBu dua pek işe yaramıyor, 21 yıldır işe gidiyorum, hemen sabah oluyor. Emekliliğim geldi:))
Silmakarna kola dışında ne güzel bir akşam :)
YanıtlaSilMakarna değil spagetti olmalı ağza yüze bulaşmalı:) salata mı yesin? :))
Sil