Gulkizturanyazıevi | Yazı egzersizi 2. Gün
Çoraplar makineye iki girer bir çıkar. Nerede acaba kaybolan tekler? Bir arayış hikâyesi mi yazsak? Yoksa kayboluş mu? Kaybolan kaybolmayı istemiş mi yoksa elinde olmadan mı kaybolmuş?
ELVEDA
Sanki beni isteksiz giydiğini bilmiyorum. Bir sürü çorabın olduğu çekmecede bekle, bekle, bekle... Gün yüzü gördüğüm yok ki. Ne zaman çamaşırları yıkamayı unutur, çorabı kalmaz, o zaman hanımefendinin(!) narin parmakları uzanır bana, sonra geri koyar, baktı başka çaresi yok, tekrar alır, geçirir beni ayağına.
Sonra aynaya bakarız. Genelde koyu renk giyen hanım benim parlak renklerimden, üzerimdeki Edi figüründen hoşlanmaz, çocuksu bulur. Ciddiyetine gölge düşürdüğümü düşünür. Oysa ben pek beğenirim kendimi. Nerdeee çekmecede iç içe top yapılmış bendeniz, nerdee çoraplığını sonunda yaşayabilmiş, üzerindeki her detayın göründüğü bendeniz. Allah var hanımı sevmem ama ayakları uzun, incedir, güzelliğimi ön plana çıkarır.
Şu kadarcık çorap mutluluğunu bile kader bana çok görür. Bir iki saat sonra bakarım, top yapılmışım, tam kirlenmediğimden kirliye de atılmamışım ama temiz çekmecesinde de değilim. Geçen böyle bir şarkı dinliyordu hanım, Mebrure mi ne, “Değilim” diye, işte benim şarkım. Çoğu zaman ne kirliyim, ne temizim. Ne beğenilirim, ne atılırım. Kenarda unutulurum, beklerim, beklerim, beklerim... Sanki ben istedim senin çorabın olmayı, sen gelip aldın beni. Belki bıraksan beni daha enerjik biri alacak, çoraplığımı sonuna kadar yaşayacaktım.
Neyse ne diyordum... Çekmecede bekle, kenarda bekle. Yeter... Bıktım. Çoraplık onuruma da dokunuyor zaten, sevilmemek, seçilmemek. Hayatıma son vermeyi seçiyorum. Yapabilirsem iki çift olarak makine giderine gireceğim. Yapamazsam tek olarak kaybolacağım. Tekim kesin girer, sonrasında kalan tekimi de mecbur atar, ne yapacak. Elveda dünya, ben sana doyamadım, ama buraya kadarmış.
Yorumlar
Yorum Gönder