Tosbağa Günlüğüm

Cinsiyeti: Dişi Yaşı : Genç Rengi : Sarman/tekir karışımı Elementi : Su Ses : Sesle iletişim pek sevmez,pek miyavlamaz. Fiziki Özellik: Yüzünün yarısı farklı, diğer yarısı farklı renk. Gözleri güzel. Kız kedi çekiciliği var. Karakter özelliği: Şapşikliğinden dolayı korkusuz, ayak altında çok gezen, tehlikeleri analiz edemeyen, muhtemelen bebekliğinde insanlarca fazla mıncırıldığından insandan korkmayan ama korkması gereken, gözü açık olmadığından diğer kedilere yemeklerini kaptıran, tuhaf bir özgüvene sahip, çok çevik olamayan, bir yediğini bir sonrakinde yemeyen, çiğ et yemeyen, yaş mama seven ama her yaş mamayı da beğenmeyen, ne yediği belli olmayan bir kedi kız. Daha önce ara sıra uğrardı, şimdi daha sık bizim bahçeye gelir oldu. Hâlâ saflığını koruduğundan, şapşikliğinden dolayı onu seviyorum. Ama ayak altında geziyor, biri tekme atacak diye de korkuyorum. Biraz gözü açılsa iyi olacak.

  — Şu çocuğu görüyor musun? — Sarı tişörtlüyü mü? — Hayır, hayır... bisikletli olanı... Ben onu arıyorum işte . Güneşli ama hafif ürperten serinlikteki bir Eylül günü, iki esnaf arkadaş, kapının önüne çıkmış, meydana bakıyor. Küçük bir ilçe burası, gelen geçeni süzmek en önemli aktivitelerden. İki aya ilçe boşalacak, okullar açıldı yaylacılar gitmeye başladı bile. O kadar az kişi kalacak ki, gelen geçeni izlemek bile lüks olacak. Dağ memleketi burası. — Nesi varmış bisikletli olanın? Kötü bir pantolon, alakasız bir tişört giymiş. Kendisi de pek güzel bir çocuk sayılmaz, kara bir şey işte, anası babası yoksul belli. — Bak görmüyorsun. — Neyi görmüyorum? — Çocuğun neşesini. Kara kuru haline, üstüne başına bakmadan neşeli o. Bisikletinin arka selesine bak, maymununu oturtmuş. — Eee, oyuncağı olan bir çocuk görüyorum, ne var bunda? — Bense yaşamaktan keyif alan, neşeli, olduğu halinden mutlu bir çocuk görüyorum. Ah nasıl özledim bir bilsen. Onun gibi olduğum zamanlar oldu, şimdi o neş...

Kalbimde ağrı var, nefes almakta sorun yaşıyorum diye hafta sonu kardiyoloji doktoruma gittim. Kontrollerden sonra doktor kalbimin iyi olduğunu, şeker ve tansiyon rahatsızlığım olmadığı için de 10 yıl içinde kalp krizi geçirme riskimin bulunmadığını söyledi. Ağrıya ve nefes sıkıntısına neden olanınsa demir eksikliği olduğunu, geçmişime baktığında benim zaman zaman bu sorunu yaşamış olduğumu söyledi ve demir hapına başladık. Benim bu blogu açarkenki ilk yazımın başlığı “ Demirimi Kimler Aldı? ”ydı. Kansızlık benim kronik sorunum ama yine aklıma gelmedi. Oysa hep kendimi bilmeye çalışırım, yine bilemedim. Bundan sonra aklımda olsun; can sıkıntım mı sürüyor, hoop kan tahliline. Birkaç aydır süren enerjisizliğimin, yorgunluğumun, depresyonumun nedeni kansızlığım olabilir yani. Hastaneye gitmişken uzun zamandır ihmal ettiğim göz doktoruna da gittim. Gözlük canımı yakıyor, uzun süre gözümde tutamıyorum artık. Hem miyop hem astigmat var bende. Doktor demesin mi, iki rahatsızlıkta da derecem b...

Bir ağrı var kalbimde, Yorgunluk var üstümde, Buluşmalı kendimle, Rüyalar ülkesinde.

Oldum olası yürürken, biraz zorladığımda nefesim yetmez gibi olur. Burnumdaki eğrilik bunu büyük nedenlerinden. Yine de dedim ben bilinçli nefes alıp vermeyi bilmiyorum,ondan oluyor, bunu aşacağım. Nefes alıp verirken derin nefes almaya ve dikkatli olmaya çalıştım. Önceki gün de kaymakamlığın ikinci katına merdivenden çıkarken aynı anda derin nefesler alıp veriyordum ki bedenimi eğiteyim. Böyle bir eğitim sistemi yokmuş. Çıktığımda nefes nefese kalmıştım. Soluğumu toparlamam çok uzun zaman aldı. Üstüne kalbimde bıçak saplanır gibi bir ağrı, iki gün geçmedi. Kalp krizi mi geçireceğim diye çok endişelendim. Neyse ki geçti. Hâlâ nefes problemim var. Ama asıl problemim sürekli fonksiyonel olmaya, her sessizliği, her boşluğu doldurmaya çalışmak. Bunun iki nedeni var. Birincisi iş hayatım. Sürekli o hedef, bu hedef; hedef kovalıyorum. Buradan gelen alışkanlığı özel hayatıma da taşıdım, iş tüm hayatımı kaplamasın, kendi gelişimime de odaklanabileyim diye sabahları açıyorum ajandayı. “On dakik...

  Kırşehir Terminalinden Yazları nasıl severim. Meyve sebze bol, incecik giysilerle hareket kabiliyetimiz yüksek. Günler uzun, sosyalleşmek kolay... Yazı severim ama ayak uyduramam, gücüm, enerjim yetmiyor. Sonlara doğru bu kadar hareket hasta ediyor beni. Temmuz seyahatlerimden sonra Ağustos rutin düzenimi yeniden kurmaya çalışmakla geçti. Bu arada bağlı olduğumuz yönetici değişti; daha hevesli, istekli, hedef ve sonuç odaklı bir yönetici geldi. Ona alışmaya çalıştık. Havada uçuşan exceller, aksiyon planlarımız, toplantılar... Gayret gösterenin ödüllendirileceği, göstermeyeninse sonuçlarına katlanacağını bol bol duyduk. Büyük Biraderin soluğunu ensemizde hissettik. Buna adapte olmaya çalıştım. Bir Kırşehir seyahati ile lisedeki üç kız arkadaşımla buluştum, saçmalamak, gülüşmek, ateş etrafında abuk subuk danslar etmek iyi geldi. Dolabımı istila eden erikleri, kayısıları atmaya kıyamadım, reçele dönüştürdüm, kuruttum. İki gün karın, bir gün tüm beden, bir gün de esnemeden oluşan yen...

  Ayın biri, maaş yatınca, borçlar harçlar ortaya dökülüyor. Harcamalarımı takip etmek için Harcama Yöneticisi uygulamasını kullanıyorum. Basit, kullanımı kolay; reklamlar olmasa daha iyi olabilirdi. Biraz daha gelişmiş  uygulama öğreneyim diye üçüncü kez Notion yükledim, fakat bana karmaşık geliyor, kullanmaya üşeniyorum, fazla zorlamamak lazım. Bu ay sonu baktım “kedi” başlıklı harcamam tavan yapmış. Mahallenin nerede kel, kör, boz kedisi varsa bende artık. Aman o yaşlı, aman o yeni doğum yaptı, yok o sakat, yok bu tekir bunu kimse sevmez, bunun gözü açık değil aç kalır derken işler kontrolden çıktı. Eşim kızıyor, eşimden gizli gece eve kedi mamalarını sokma operasyonları yapıyorum. Herkesin sırları vardır değil mi? Ama itiraf etmem gerekirse, bu kadar kedi yorucu ve tüketti beni. Eşim de haklı aslında bahçeye çıkılmıyor. Ama nasıl yapacağız, bir hukukumuz oldu bunlarla. Dün Köpük çıkıp geldi. Daha önceki gelişindeki evsiz, kaşı gözü dağılmış halinin aksine, eski yakışıklılı...