Tosbağa Günlüğüm

 Yazan Bulut. Göksu ne yaptığının, ne yazdığının farkında değil. Bulut da sınavı geçmiş, whatsapp grubundan öğrenmişti. - Sayın Direktörüm, projeme bir onay alabilir miyim? -Yaaa... En çok senin kazanmana sevindim. Deyiveriyor Göksu. Keşke demeseydi. - Senin işin vardır.Hepimizin hakkında hayırlısı. Deyip gidiyor Bulut. Eğitimin son günü Bulut, Göksu ile zaman geçirmek için çok uğraşmış, Göksu "işim var" diye kaçmıştı.Belki ona ķızdı. Göksu kalıyor öyle. Kızıyor kendine. “Neden öyle dedim?” Hiçbir şey olmasa da Bulut arkadaşı olsun, hayatında kalsın istiyor. Bulut ona iyi geliyor. Hissettiklerinden sonra bu mümkün değil tabii. Biliyor ama içi istiyor yine de. Ama olmayacağını da biliyor Göksu. Bu durum kişiliğine de uygun değil zaten. Belki de o bir şizofren, her şeyi kendi uydurdu. Bilmiyor Göksu. Nasıl bilecek ki? Bulut'u bilemez, onun hissettiklerini bilemez. Bir kendini bilir Göksu. Bazen onu da bilemez ama bilmeye çalışır. Kendine kızmıyor. Bu bedenin içinde, bu ruh ...

Bölgemizde pek çok tilki var. İnsanlara öyle alışmışlar ki, gündüz yürüyüşe çıkarsanız bahçe duvarlarının üzerinde tilkileri görebilirsiniz. Bizim sokakta komşular okullar kapanınca bahçeye taşınıyor. Biz kalıcı olan tek aileyiz. İnsan olmayınca boş parsellere tilkiler yerleşti. Buraya yerleşmelerinde kedilerden artan yemeklerin de etkisi var. Bir anne tilki ve üç yavrusu ile her gün göz göze geliyorum. Üç metreden bakışıyoruz, yaklaşmak istesem kaçıyorlar. Biraz uzaklaşıp dönüp tekrar bakıyorlar. Biraz uğraşsam samimiyet kurabiliriz. Ama Küçük Prens bile tek tilki ile uğraşmıştı; dört tilki benim için fazla ve yorucu olur. Hem hayvanlar evcilleşmesinler, evcilleşip sonra ortada kalmasınlar. Yine de tilki kardeşlere kıyamayıp yemek artıklarını dışarıda bırakıyorum. Bunu gizlice yapmaya çalışıyorum çünkü karşı komşumuz 20 tane tavuk almış, geçen gün tilkiler bu tavuklardan birini kapıp kaçmaya kalkmış, komşu tavuğu tilkinin ağzından almış. Simdilik haftasonu gelebilen komşu, Haziranda e...

  Göksu’nun yaşadıkları sadece fiziksel belirtiler değil elbette. Bir de kavurucu özlem var. İçinde sürekli taşıdığı ama bazı anlarda -biriyle karşılıklı otururken örneğin- gelip delice ruhunu ele geçiren, ayak tırnak ucundan başının tepesine kadar hissettiği kavurucu özlem. O özlem anı geldiğinde gözü bir şey görmüyor, dünyaya sığmıyor Göksu. Yapabilirse kalkıp gidiyor, imkânı varsa volta atıyor. Sonra bu özlem dalgası geçiyor, içten içe kalbinde sızlayan bir özlem kalıyor. Sürekli olsa nefes alamaz. Böyle zamanlarda “Allah’ım delirecek miyim?” diye soruyor. Sevdadan aklını kaybedenler geliyor aklına. Olacak iş değil, evli barklı adam! Sağduyusu koruyor Göksu’yu. Yoksa arar adamı, atlar gider bulur bulmasına da... İşte sağduyusu, içsel bilgelik ya da yüksek benlik mi demeli, Göksu’yu koruyor. Hem çılgınca fikirlerinden, hem de kendinden. Eski Göksu olsa kızar kendine. Nasıl böyle bir şey yaparım, nasıl bu kadar ahlaksız olabilirim der, yer bitirir kendini. Sağduyusu diyor ki “sevm...

Sabah kapıyı açınca kedi faslı başlıyor. Arthur çok açsa, benim dış kapıya yaklaştığımı hissedince kapıya kafasını tos tos vuruyor. Açken çok sabırsız, zor bir kedi. Aç olduğunda elimdeki poşete ya da arabanın bagaj kapağı açıksa bagaja uzandığı oluyor. Onun dışında hasta, yaşlı ve dişsiz olduğundan sağda solda uyuklayan; biz dışarı çıktığımızda dibimize kadar gelip kedi oturuşu ile dibimizde duran bir kedi. Yaşlı, hasta dedim ama geçen gün eşim, Çiko ile beraber olup yabancı bir kediyi kovaladığını görmüş. Bunun böyle durduğuna bakma dedi 😊 Arthur’u atlatınca sıra Çiko'ya  geliyor. Önce yerde yuvarlanıp, başını okşatıp, sonra mama alanına gidiyor. Sanırım böyle yapınca mamayı hak ettiğini düşünüyor. Yemek konusunda beni en çok yoran Çiko. Seçici, mızmız. Onun dışında Arthur gibi değil. Oturur, sabit bakışıyla mamanın gelmesini sabırla bekler.  Çiko’nun hem sevdiğim,  hem de hayatımı zorlaştıran diğer huyları bahçeye çıktığımda sürekli peşimde gezmesi ve Sarı Burun’u bah...

Göksu içindeki canavarla yaşamaya çalışırken, haliyle olağan, kontrolcü Göksu gibi davranamıyor. Göksu hep bir sonraki adımını hesaplar, hayatta hatasız oynamaya çalışır, en ufak hatasında kendi canına okur. Bu sefer yapamıyor, mecali yok. Ama tüm işleri rast gidiyor. Sanki kapılar ona kendiliğinden açılıyor. Bir de beyni kısa devre yapıp durmasa. Alışveriş yapıyor örneğin. Kasiyer telefon numarasını istiyor, Göksu numarasını söylüyor. Bir bakmış yan kasada alışveriş yapan adam da kaptırıp gitmiş onun telefon numarasını söylüyor. Göksu içinde savaşlar vere dursun dışardan ışıl ışıl parlıyor. Yürüyüşü dikleşmiş, cildi parlak, enerji içinden dışına taşıyor. Gelen müşteriler onu firmanın yöneticisi sanıp ona yöneliyorlar. Müşterilerini ürettiği tasarımlar konusunda ikna etmesi her zamankinden kolay oluyor. Müşteriler efsunlanmış gibiler, ne derse “tamam” diyorlar. Göksu kendini bildi bileli üşür. Artık üşümüyor. Çocukken okuduğu Uzun Çoraplı Kız Pippi’nin bir sözü geliyor aklına: “İnsanın...

Aile ziyaretleri, minimalizme büyük engel olmalı. Ne zaman anneme gitsem, ekstra valizle dönüyorum. Annemin benim için aldıkları hazırladıkları, babamın bana ayırdığı fesleğen tohumları, kardeşimin hediyeleri, bana ayırdığı kitapları, yeğenime artık küçük gelen kıyafetlerin giyilmek üzere tarafıma verilmesi... Bütün bunlar minimalist duruşuma kurşun sıksa da seviyorum. Sevilmek, düşünülmek güzel. Geçen bayram da valizim dolu geldim. Minimalizmin kurallarından “bir eşya gelirse bir eşya çıkar” ile dengelemem gerekiyor. Ama getirdiklerim o kadar çok ki kontrol edemiyorum. Sayılarla uğraşmayı bıraktım, gözüme çarpan fazlalıkları değerlendiriyorum. Güzel gidiyor. Örneğin kutuya kaldırmışım yüz temizleme jelini, sonra unutmuşum, gidip aynısından bir daha almışım. Eskisini bitirmeye çalışıyorum. Karşı komşunun çocukları var, onlara ahşap kutularımı verdim, pek sevindiler, hazine sandığı yapacaklarmış. Misafirin çocuğu kağıt istedi, kullanmadığım ajandayı hediye ettim, çok sevindi. Birinin çö...

Göksu şükretmekte erken davranmış. İçindeki canavar evinde de onunla. Bacaklarında geçmeyen kramplar, beynine kısa devre yaptıran elektrik, bitmek bilmeyen ama hiçbir şeye odaklanmasına izin vermeyen bir enerji. Markete gidiyor, caddede yürüyen insanların yüzleri çok güzel geliyor. Herkes çok güzel. İnsanların yüzlerine hayran kalıyor. Nasıl güzel yaratılmışlar. Sanki dünya üzerinde hiçbir kötülük yok. Yaşadıkları değişik bir vecd hali gibi. Annesi ölse üzülmeyecek sanki. Bunu fark ettiğinde ürküyor. Annesinin ölümü de O'ndan geliyor ve "O'ndan gelen her şey kabulüm" gibi ürkütücü bir his var içinde. Beslediği köpekleri ardında bırakıp geldiğinde üzülmüyor, başlarına ne gelirse gelsin, aslında bir şey olmayacak. Trafikte kavga etmeye çekinmiyor. İçindeki korku duygusu yok olmuş. Göksu rasyonel bir insan, içinin bu rasyonel tarafı da tam yok olmamış, sessizce uyarıyor onu. "Korkusuz olmak güvenli değil" diyor. Genel olarak kendini bu enerjiden koruyan bir içs...