YORULMUŞUM

 

Bazen insan yoluna koydum sanıyor.

Geçen sene iş yerim değişmiş, evimi taşımışım, şehirden uzaklaşmışım, araba kullanmayı öğrenmişim, günlük 150 km yol gelip gitmişim, gecenin karanlığında dağ yolunda  bir ben varmışım.

İş yerinde pozisyonum değişmiş, ona adapte olmaya çalışmışım, hiç olmadığım kadar yalnız hissetmişim. Annem babam hastalanmış, onlara üzülmüşüm. Olduğum kişi ile bulunduğum çevrenin farkını hissetmiş, yine de kendi değer yargılarımla yaşamaya çalışmış, anlaşılmamışım.

Ailede sınırlarımı ihlal eden akrabalara sınır koymaya çalışmış, alanımı korumayı başarmış, sonunda da suçlu çıkmışım.

Şöyle bakınca çabalamışım, adapte olmaya çalışmışım, bir şekilde yoluna girmiş, bir rutin oluşmuş. Sanmışım ki sıkıntıları çözmüşüm.

Ama geldiğim noktada aslında olmamış, eksik bir şeyler varmış, bütün bunlar beni yormuş.

Gönül yorgunluğu dedikleri. Şimdi de çabalıyorum ama bir keyifsizlik, enerjisizlik hali. Aslında çabalamıyorum bile. Saldım. Bir sürü planım vardı oysa. Buna izin vermemeliyim, insanların enerjimi çalmasına izin vermemeliyim. Kendimi, enerjimi toplayıp, kolumu kanadımı iyileştirip neşemi bulmam gerekiyor.

Chesterton'un dediği gibi:

"Üzgün olmak kolaydır; hayat size bunun için bolca sebep verecektir. Asıl önemli olan neşeyi bulabilmektir."

Hayatta yeniden hizalanmak için çekmece düzenlerim. Vakit yaratıp çekmeceleri elden geçirmeli, sıkı bir temizlik yapmalı, evi bir silkelemeli, sonrası zincirleme gelir. 

Umarım yani..