BANA BİR ŞARKI SÖYLE

Yusuf oturma odasında durdu,yorgun gözlerle etrafına baktı. Her şey ne kadar tanıdık ve bir o kadar da yabancıydı. Doğup büyüdüğü evin eşyaları bıraktığı gibi duruyordu ama geçip giden otuz yıl sanki sadece Yusuf'ta değil, eşyalarda da iz bırakmıştı. 

Bu evde doğup büyümüştü Yusuf. İlk gençliği bu evde geçmişti. Sonra üniversite... Hukuk okurken siyasi olayların içinde bulmuştu kendini.Fransa'da başlayan öğrenci hareketi Türkiye'ye de yayılmış, üniversite işgalleri, boykotlar, çatışmalar başlamıştı. Eylemlerde en önde, korkusuzca yer alan ve bundan pişmanlık duymayan Yusuf arananlar arasına adını yazdırmayı başarmıştı.

Tozlu koltuklara baktı tekrar. Anne babasının köye gittiği zamanlar arkadaşlarıyla toplandıkları zamanları anımsadı, gülümsedi. Hararetli tartışmalar, şiirler, türküler, marşlar ve Nevin.. Devrimci adamın aşık olması ayıptı. Nevin'e hiç söyleyemedi onu sevdiğini, sıra gelmedi. Kalabalıklar içinde bile gözleri kendiliğinden buluşur, söylemeseler de sezerlerdi. Sesi güzeldi, arada şarkı söylerdi Nevin..

Olaylar çığrından çıkınca tutuklandı Yusuf. Bundan sonrası karanlık. 

40 yıl yatarı vardı. Nevin'e yazık olurdu. Görüşe geldiğinde Nevin'i kabul etmedi. Kaç kez geldi gitti Nevin. İçi gitti, yine de kendi yanına gitmedi.

Nevin evlendi sonra. İki oğlu oldu. Yusuf duydu, sevindi.

Aklından bunları geçirdikten sonra, gitti radyoyu açtı.  Tesadüf bu ya, Nevin'e söyler, Nevin'e söyletir gibi yayıldı ezgiler..

"bana bir şarkı söyle,içinde hüzün olsun.."