Blogger istatistiklerinde eski yazılar çıkıyor. Ağaç Ev Sohbetleri mesela, açıp okuyorum. Çoğunun konusunu, yazdığımı unutmuşum. Blogumu açtığımda 36 yaşındaymışım, şimdi 45’e yaklaşmışım. O dönemki yazılarımdaki sesim daha umutlu, kafam daha az bulanık gibi, bazı fikirlerim hiç değişmemiş, hatta şaşırıyorum, nasıl netmiş. Hatta o zamanlar daha bilge ve bilgili olduğumu düşündüğüm oluyor. O zamanki yazılarımdaki ben daha iyi bir insanmışım sanki. Sonralarda agresif, kendimi ortaya koyacağım, hakkımı korumalıyım filan diye sesim, daha saldırgan, alaycı bir sese evrilmiş.
Bir de o dönem en azından fikirlerim konusunda kendimden eminim, doğrularımdan eminim. Şimdiyse doğru ne, yanlış ne, hiçbir fikrim yok. Saçma sapan bir noktaya geldim.
Sonra o zamanki fotoğraflarıma bakıyorum. Blogdaki net, umutlu sesim fotoğraflarda yok. O zaman daha yaşlıymışım. Daha doğrusu pandemiden önceki görünümüm yaşlı bir insana evrilmiş. Blog sesim net, berrak ama çatal dilimi içimde tuttuğumdan olmalı omuzlarım kaskatı.
Bugün daha genç görünsem de o dönemki umutlu, kendinden emin, daha saf halimi özlüyorum. Yaşlanmak böyle bir şey mi? Yaşlandıkça dersler alıp, kafamı netleştirmem, doğrularımı yanlışlarımı netleştirmem gerekmiyor mu? Niye böyle rüzgârın önünde sürüklenir gibiyim?
Zaman zaman eski blog yazılarımı okumayı, yeniden düşünmeyi, tekrar paylaşmayı ben de çok seviyorum. Bloglardaki bu "kalıcılık" özelliği çok güzel. İnsana değer vermek gibi.
YanıtlaSilÇok güzel bir yazıydı. Özellikle son iki cümle düşündürdü beni. Bu bir süreç, çok zaman alıyor. Rüzgâr ne kadar sert eserse essin, değerlerimize tutunarak ayakta durabilmeyi başarıyoruz sonuçta...
Blogun en sevdiğim tarafı kişisel zaman makinası gibi olması:) rüzgar ne kadar sert eserse essin bir şekilde geçiyor, umarım kalıcı hasar bırakmaz.
Silayol zaman geçtikçe daha keyifli olmak değil mi normali bunun :) fotideki ne çiçeği acaba? :)
YanıtlaSilUzun bir depresyondayım ya da orta yaş krizi yaşıyorum sanırım, bir geçseydi..Çiçek şubemin bahçesindeki güllerden:)
SilKırklı yaşlar böyle geçiyor sanırım. Elliye ulaştığımda huzura kavuşmuştum ben. Artık bir şey yapmam gerek hissi gitti, kendimi olduğum gibi kabullenip hayatın tadını çıkartmaya başladım. Gerçi daha özgür olacağımı zannediyordum, çocuklar büyüyüp gidecek ben başıboş dolanacağım falan . Eh çocuklar gitmedi, annemle de ilgilenmem gerekti, eşim hasta oldu. Hahaha. Neyse o başka konu.
YanıtlaSilOrta yaş bunalımı sanırım, bir geçemedi:( sizinki de "hayat sen plan yaparken başına gelenlerdir"gibiymiş:)
SilBiraz daha yolun var diyecektim ki benden önce Sevgili Handan yazmış zaten :)
YanıtlaSilAma eski yazılara göz gezdirmek keyifli olsa da eskiden yazdığım yazılar karşılıklı verimlilik eylemlerini hatırlattığı için biraz hüzünleniyorum ben. Bloglar biraz daha sessizliklere gömüldü, her ne kadar kişisel çabalarımız olsa da.
Blogger eski parlak günlerini kaybetti. Yine de yazmak gerek. Bir de her ihtimale karşı yazıları yedeklemek. Kendi kişisel tarihimiz sonuçta:)
Sil40'lar zorlayıcı. Değişimin, anlamanın dönemi. Sağsalim çıkarsak 50 ve 60lar durgun, pırıl pırıl bir deniz gibi olacak diye düşünüyorum.
YanıtlaSilİnsallah:) ama yaşlanıyoruz:(
Sil