Tosbağa Günlüğüm

Martin Eden, Jack London’ın yazarlık sürecini anlattığı kitabı. Martin yaşamaktan, hissetmekten korkmayan, tutkulu bir genç adam. Okurken ondan çok etkilenmiş ve yaşam ateşi ile ilgili bir yazı yazmıştım. Maşallah dediğim üç gün yaşamaz. Kitabın sonunda Martin’in içindeki alevi de aldılar. Ah Martin... Kitabı okurken ve Martin’in daha eğitimli, bilgili bir insana dönüştüğünü izlerken okumanın, eğitilmenin bir yerde bizi törpülediğini, şekil verilen heykellere dönüştürüldüğümüzü düşündüm. Bu iyi bir şey gibi görünse de bir yerde bizim canlılığımızı da alıyor. Onun için daha önce de söylemiştim, vahşi tarafımıza sahip çıkmalı, hareket etmeliyiz. Bunun dışında insanların ikiyüzlülüğünü her gördüğümde yıkılan duran biri olarak bu durumu da normal kabul etmeli, insan olmanın erdemsizliğini de kabul etmeli diye düşünüyorum. Baksanıza Jack London zamanında da aynıymış, taş devrinde de aynıdır kesin. Aslında burada bir çelişki var. Vahşi yanımız canlılığımızı koruyor ama bir yerde de erdemsiz...

  Temmuz ayında ailemle geçirdiğim zamanda izlediklerimi 13 yaşındaki yeğenim seçti. O olmasaydı muhtemelen bunları izlemezdim, ama iyi geldi; farklı dünyaları, farklı ülke yapımlarını görmüş oldum. Hâlâ çocuk filmlerinin bana iyi gelmesi de bir türlü yetişkin olmayı beceremediğimi gösteriyor sanırım. Bu filmlerde geçenler bana normal geliyor, sanki olması gereken bunlarmış da gerçek dünya bunların dışına çıkmış gibi. Neyse ya, inşallah ben de bir gün büyürüm. Belki 60’ımda falan olgun biri olurum. Minyonlar ve Canavarlar: Uzun zamandır sinemaya gitmiyordum, Minyonlar ve Canavarlar’ı sinemada izledim. Önce bir filmde yer alan minyonlar sonrasında film çekmeye ve film yıldızı olmaya karar verirler. Bu süreçte yanlışlıkla canavarları serbest bırakırlar. Konuşamayan minyonlar kendilerini sevdiriyor. Değişik bir dünya. Thai Cave Rescue: Netflix’in 6 bölümlük, Tayland yapımı mini dizisi. 2018 yılında 12 çocuğun mağarada mahsur kalması ve bir dalgıcın ölmesi ile sonuçlanan gerçek olayla...

  Vahşetin Çağrısı, Jack London’dan okuduğum üçüncü kitap. Buck isimli bir köpeğin hayatını anlatan hikâyeye başladığımda yazar, Beyaz Diş’ten önce veya sonra hikâyesini geliştirmeye çalışmış diye düşünüp kitabı çok önemsememiştim. Okudukça sahnelerin içine girdim, dünyası beni sardı sarmaladı. Bu kitapta da olay örgüsünün bir köpeğin iyi ve kötü insanlarla karşılaşmasına, uyum sağlama yeteneğine ilişkindi, çatı iki kitapta da aynıydı. Ama yine de güzel bir tat bırakıyordu. Buck, bir evde mutlu mesut yaşarken, önce kötü insanlara satılan, sonrasında kızak köpeği olarak kısa mesafelerde, sonrasında uzun mesafelerde çalıştırılan, sonrasında tekrar kötü insanlara satılan, en son ise onu seven iyi bir insanla karşılaşıp ona sonuna kadar bağlılık gösteren bir köpek. Bütün bu hikâye boyunca Buck’ın öğrenme sürecini, uyum sağlama yeteneğini, liderlik yeteneklerini, sevme becerisini, avlanma becerisini, içindeki vahşi sesin peşine düşüp kurt sürüsüne katılışını, sahibini kaybedişini ve onu...

Kız aynaya baktı. Aldığı kilolardan hoşnut değildi. Gözlerinin kenarlarında da çizgiler mi çıkmıştı? “Daha 30 bile olmadım ki, nedir bu?” Kilo almış, omuzları çökük, gözlerinin feri sönmüş, hayattan bezmiş, bıkmış gibi bir hal içindeydi. Oysa daha bir sene önce kıpır kıpır, cıvıl cıvıl, nasıl neşeli bir insana dönmüştü. Hepsi Yağmur’un yüzündendi. Yağmur kızı sevmişti. Sevmiş, güzelleştirmiş, sonra da çıkmış gitmişti. O zamanlar o kadar güzelleşmişti ki kendini tanıyamıyordu. Bir çocukken masallara inanırdı, bir de o zaman inanmıştı. “Kurbağa Prens” masalı gerçekti. İnsan sevildiğinde güzelleşirdi. Yağmur çıksa gelse, birazcık sevse yine güzelleşecek miydi? Yağmur diye biri olmuş muydu sahiden yoksa hepsi hayal miydi? Ne sosyal medyada, ne orada, ne burada, ondan hiç ses yoktu, hiç işaret yoktu. Kız kilolarıyla, kırışıklıklarıyla Sezen Aksu’ya sığındı.

  Margo’nun üzerine yaşamın ağırlığının çöktüğü günlerden biri. Aklında yapması gereken maddeler uçuşuyor, bir birine el atıyor, bir diğerine. Ne onu yapabiliyor, ne bunu. Bir miskinlik var üzerinde. Gitarına gidiyor eli, bir iki tıngırdatıyor. I-hhhh... Tadı yok bugün. Gözleri istemsiz kapanıyor. Margo kaç gündür yorgun. Kendine izin verse, bir yatsa dinlense, hasta prosedürünü uygulasa geçecek ama hem yapamıyor, hem yapmıyor. Yapması gerekenler olduğundan dinlenemiyor. Ama yapması gerekenleri de yorgunluktan, uykusuzluktan yapamıyor. Margo üzerindekinin aslında yaşam ağırlığı olmadığına, düpedüz yorgun ve uykusuz olduğuna hükmediyor. Bu günü hiçbir şey yapmama günü ilan ediyor. Sevgili gitarını yerine kaldırıyor. Şu anda gidip yatamaz ama boş boş durabilir. O boş durdu diye dünya durmaz ya?

Teyzemin iki oğlu vardı. Büyük oğlu Sezer çekingen, sessiz bir çocuktu. Tabaktaki bisküviler biter, tekrar isteyemezdi. Küçük oğlu Mert ise zar zor yürürken bile bisküviler bittiğinde, ayağa kalkar, boyunun yarısına kadar  gelen tabağı alır, tekrar bisküvi doldurur getirirdi. Kimseye fikrini sormazdı. Benim Çikom da Mert’in kedi haliydi bence. Hiçbir kedi dostumu kendim seçmediğim gibi, Çiko’yu da ben seçmedim. Arka komşumun orada doğmuş, onlar da hep yaptıkları gibi bebekken hoplatıp zıplatmışlar. Çiko’yu yavruyken görürdüm, hızlı hızlı gelir, bulduğu mamaları yer giderdi. Onun geçtiğini görür sesimi çıkarmazdım. Sonra bizim bahçeye daha çok gelir oldu. O zaman Köpük vardı, Köpük de sanırım Çiko çocuk diye sesini çıkarmazdı, yoksa döverdi. Başlangıçta istemedim. Hatta gitsin diye kovaladım, suyla ıslattım. Eşim bahçedeki kaldırımlar kirleniyor diye kızıyordu. Annesi bize sık sık geliyor ve kedilerden nefret ediyordu. Kedilerle ilgilenince kıskanıyor, tekmelemeye kalkıyordu. Kendis...

Prag’daki ilk günümüzü eski şehirde geçirdikten sonra ikinci günümüzü Karl Köprüsü ve Prag Kalesi bölgesine ayırdık. Karl Köprüsü, kralların taç giyme törenleri sırasında eski şehirden Prag Kalesi’ne giderken izledikleri Kraliyet Yolu’nun bir parçası olan, geniş, güzel bir köprü. Üzerinde dini referanslar içeren heykeller var. Çoğunlukla kalabalık olan bu köprünün hem manzarası hem üzerindeki heykeller çok hoştu. Köprünün iki kanadındaki giriş bölümleri de gösterişliydi. Karl Köprüsü Manzarası Karl Köprüsü Heykel Köprüden geçerek Küçük Şehir’e, oradan da tramvayla kralların yaşadığı yer olan Prag Kalesi’ne ulaştık. Prag Kalesi’ni gezmek de oldukça keyifliydi. Bir kere sivri kuleli Aziz Vitus Katedrali masallardaki gibi. Yapımına 1344 yılında başlanmış, ancak tamamlanması yaklaşık 600 yıl sürmüş. İçine girmedik ama dıştan bile çok etkileyiciydi. Binanın kuleleri ve süslemeleri dışında üzerindeki çörtenler (gargoyleler) ilgimi çekti. Bunlar hem yağmur suyunu yapıdan uzaklaştıran oluk işl...