Tosbağa Günlüğüm

Son yazımın üstünden bir aydan fazla zaman geçmiş. Yıllık izne ayrılmıştım, 27 Temmuz’da da işe başlamıştım aslında ama bir türlü toparlanamadım. Çalışanların izne dönüşte evi toparlama ve evde yatıp tatil yorgunluğu atma izni olmalı. Çünkü hepi topu yılda 15 gün kendimize ait diye “aman onu da yapayım, aman bunu da göreyim, aman seneye kadar bir daha yapamam” diye diye bir dakika boş durmadan koşturup duruyoruz. Önce annemle babama gittim, aile tatili yaptım :) sonrasında eşimle İzmir, Berlin, Prag da bir hafta geçirdik. Eve döndüğümde kayısılar olmuş, ağaç meyveleri taşımadığından dalı kırılmıştı. Ağaç rahatlasın diye kayısıları toplayıp nereye koyacağımızı bilemedik, mecburen reçeldi, kurutmaydı uğraştım. Kardeşim Karsa gidiyordu, geçerken onlar uğradı, lise arkadaşlarımla Kırşehir’de buluştum; işyerinde izinde olan personeller vardı, onların işlerini de takip ettim derken, bu hafta sonu itibariyle rutin hayatıma dönebileceğim sanırım. İzin dönüşü tüm kedilerim yerli yerinde, hayatı...

  Dünya adil bir yer değil. Zeka, para, güzellik insanlara eşit dağıtılmamış. Ama iki konudaki adaletsizlik dünyadaki oyunu değiştiriyor. Sağlık ve içimizdeki ateş. Eğer çözülemeyecek bir hastalıksa, geçmiş olsun, yapacak pek bir şey yok zaten. En kötü durum bu. İkincisiyse “yaşama ateşi”nin az olması. Çünkü iyileştirilebilecek hastalık ve diğer tüm konularda anahtar “içteki ateş”, ya da “yaşama tutkusu”. Buna sahipseniz, diğer koşulları değiştirme gücünüz olabiliyor. Bu aralar Martin Eden'i okuyorum ve okurken Martin'in içindeki yaşam ateşini düşünüyorum. Tüm o zorlu koşullara direnen, umut etmesini sağlayan, kendine inandığı için tuttuğunu koparan, yaşamaktan korkmayan biri Martin. O bir roman kahramanı ama iz düşümleri iş yerlerimizde, akrabalarımız arasında var. Anneannemin altı çocuğu var mesela, bunlardan bazıları ölü gibiyken, bazıları yaşamaktan, risk almaktan korkmayan tipler. Aynı durumu akrabalarımın çocuklarında da gözlemliyorum. Dolayısıyla “yaşam ateşi”, aileden k...

  Umut 35 yaşında, 1,84 cm boyunda, göbekli, kumral, yeşil gözlü, miyop bir adam. Oldukça zeki, analitik zekâsı muazzam ama iletişim zekâsı berbat. Popüler diye üniversitede yüksek bir puan almasına rağmen İngilizce İşletme bölümünden mezun oldu ve pazarlama alanında iş bulabildi. Birkaç büyük firmada soluk almadan çalıştı. O çalıştı, veriler çıkardı, analiz etti, yeni yol haritaları buldu ama sessiz kalıp, birileri fark etsin, takdir etsin diye bekledi. İnsanların bu kadar utanmaz olduğunu bilmiyordu; o buldu, buldum demedi, yanındaki arkadaşı bunun konuşamamasını fırsat bilip ürettiklerini sahiplendi. Bir değil, iki değil; bir firma değil iki firma değil... Aynı döngüde, döndü durdu Umut. Üstüne sessiz, beceriksiz, diye yaftalandığından olumlu referansları olmadı, her yeni şirkette alt kademeden başladı. Kendini ifade edemedikçe, sesini çıkaramadıkça gerildi ve yemeğe verdi kendini. Bu nedenle göbekli. Aslında yakışıklı bir adam. Kendini gizleyip, görünmez olacağım diye uğraşıp d...

Geçen ay yağmurlarla başlamış, bu da bahçe işlerimizi sekteye uğratmış, sebze ekmekte gecikmişim. Yağmurdan dışarıya çok çıkamazken bir bakmışım meyveler olmuş. Kirazlar, dutlar… Kirazların hakkını vermişim de evde çok durmadığımdan dutlar karıncalara, kuşlara kalmış, ziyan oldu diye biraz içim gitmiş. Bahçe sezonu açıldığından gelenimiz gidenimiz artmış. Ara ara artmasa da olurmuş demişim. 😊 Bahçeye komşular taşınmış, park yeri sorunu ortaya çıkmış, “keşke kimse gelmese?” diye düşünmeden edememişim. Kediler, tilkilerle hoşça vakit geçirmişim. Minimal olma çalışmalarına devam etmişim, güzel de gitmiş. Açık hava zamanları olduğundan eve pek girememiş, aşağıda yazdığın tek  filmi izleyebilmişim, Martin Eden'ı ve diğer uygulama kitabını da henüz bitirememişim. Kendime söz verdiğim gibi ara ara sekteye uğrasa da yoga yapmışım, yazı yazmışım. Genel olarak kendime verdiğim sözleri tutmakla birlikte daha önce tekrarlamayacağımı söylediğim hataları yine yapmışım, sonra Serdar Ortaç “Ben A...

  Gulkizturanyazıevi | Yazı egzersizi 2. Gün Çoraplar makineye iki girer bir çıkar. Nerede acaba kaybolan tekler? Bir arayış hikâyesi mi yazsak? Yoksa kayboluş mu? Kaybolan kaybolmayı istemiş mi yoksa elinde olmadan mı kaybolmuş ? ELVEDA Sanki beni isteksiz giydiğini bilmiyorum. Bir sürü çorabın olduğu çekmecede bekle, bekle, bekle... Gün yüzü gördüğüm yok ki. Ne zaman çamaşırları yıkamayı unutur, çorabı kalmaz, o zaman hanımefendinin(!) narin parmakları uzanır bana, sonra geri koyar, baktı başka çaresi yok, tekrar alır, geçirir beni ayağına. Sonra aynaya bakarız. Genelde koyu renk giyen hanım benim parlak renklerimden, üzerimdeki Edi figüründen hoşlanmaz, çocuksu bulur. Ciddiyetine gölge düşürdüğümü düşünür. Oysa ben pek beğenirim kendimi. Nerdeee çekmecede iç içe top yapılmış bendeniz, nerdee çoraplığını sonunda yaşayabilmiş, üzerindeki her detayın göründüğü bendeniz. Allah var hanımı sevmem ama ayakları uzun, incedir, güzelliğimi ön plana çıkarır. Şu kadarcık çorap mutluluğunu b...

Gülkizturanyazıevi Instagram sayfası, Temmuz 2026 "Her Gün Yazıyorum" adıyla 30 günlük yazma pratiği başlatmış. Günde 6 dakika yazmayı önermiş. Bugünün konusu: Nasılsın? Nasılsın?  Nasılım? Maden suyu gibi hissediyorum. İçeriğinde yazar ya rengi: renksiz, kokusu: kokusuz, öyle. Tadım tuzum yok mu demek istiyorum? Tam tadım tuzum yok diyemem, ama tadım tuzum var da diyemem. Sanırım biraz yorgun; yorgun olduğundan dertlenecek hâli kalmamış; olanı kabullenmiş, küçülmeyi, azalmayı, yavan olmayı kabullenmişim. Bunun dinginliği var üzerimde. Huzursuz bir dinginlik değil ama tam huzurlu bir dinginlik de değil. Köye gidersiniz, bir sessizlik, sükûnet vardır, ama huzurlu bir sessizlik, sükûnet değildir, sıkıcıdır. Nasıl anlatsam? Nuri Bilge Ceylan filmleri gibiyim işte. Neden böyleyim? Vizontele filminde bir replik vardı, "İnsan memleketini neden sever? Başka çaresi yoktur da ondan?" Biraz öyle durumum. Anlatmayı, anlaşılmayı, farklı yapmayı denedim, olmadı. Ben de çabalamay...

  Dünyanın üzerinde insan yaşamının 300.000 yıl önce ortaya çıktığı, bugünse 8,3 milyar insanın yaşadığı söyleniyor. Yani her sabah 8,3 milyar insan aynaya bakıyor, saçını düzeltiyor, giyeceklerine karar veremiyor, başkalarının onun hakkında ne düşüneceğini düşünüyor. Aslında o kadar kalabalığız ki kimse kimseyi o kadar umursamıyor; bir yerde kimsenin de öyle çok bir anlamı yok. 300.000 yıldır kimler gelmiş, kimler geçmiş. Bugün kim ölürse ölsün, hayat hiçbir şey olmamışçasına devam ediyor. Ruh sağlığımın dördüncü reçetesi de bence kendini, düşüncelerini, duygularını fazla önemsememek; elinden geldiğince sana verilen ruhu en iyi şekilde temsil edip gerisini bırakmak, sonrasını ciddiye almamak. Düşünceleri, duyguları tamamen hissedip, sonra bunların gelip geçici olduğunu, kendi denetimimiz altında olduğunu bilmenin iyi geleceğini düşünüyorum.