Tosbağa Günlüğüm

Geçen hafta iş yerinde yoğun bir haftaydı. Biriken işlerimi azaltmaya çalıştım. Eve turşu gibi gittiğimden pek fazla eşyalara odaklanamadım. Dün  uzun zamandır bekleyen domates sosları vardı, bozulmuşlardır diye içim giderek onları attım. Üçüncü yıla döneceklerdi. Kızdım kendime, düzgün yemek planı yapıp kullanmadım diye. Her gün olmasa da istemediklerime “hayır “ dedim, dünya durmadı, hayat devam ediyor. Cilt bakımı için aldıklarım vardı, aynanın önünde, kullanmıyorum da, rahatsız ediyor beni,onları bitirme kararı aldım.  Bu hafta çok verimli değildi. Ama hayat da iki ileri bir geri zaten. Vazgeçmiş değilim 😊

  BODIES(NETFLIX DİZİ) Bodies , Netflix'in İngiliz yapımı, 8 bölümlük mini  dizisi. Dört farklı yılda (1890-1941-2023 -2053 yılları), dört detektif aynı yerde, aynı şekilde, aynı adamın cesedini bulur. Bu nasıl olabilir? İzleyiciler olarak şaşırır kalırız. Eşimle zamanda yolculuk konulu dizileri seviyoruz. Bunda da zamanlar arası geçiş var. Dizide düğüm çözülüyor  ama açıkçası ben sevmedim, mantıklı bulmadım, karmaşıktı. Zaman yolculuğu gerçek dışıyken çözümde mantık aramak saçma ama insan zihni mantıklı kandırılmak istiyor sanırım. Dizideki zamanlardan en çok 1890 ı sevdim. Renkler naturel ve her şey sadeydi. 1941 karanlık, 2023 ve 2053 yılları çok renkliydi.. THE FALL (DİZİ) The Fall , İrlanda yapımı , üç sezonluk bir suç dizisi. İrlanda' da eğitimli kadınlar, öldürüldükten sonra süslenip, oje sürülüp, estetik bir şekilde  sergilenmektedir. İrlanda polisine yardımcı olmak üzere seksi, zeki ve bağımsız bir kadın olan İngiliz dedektif  Stella Gibson yardıma geli...

 O"yumuşak" bir kedi, Bilge, kendin ol dedi. Kedi,kendi olunca, Herkes hakkını yedi. Kedi, gitti bilgeye. Sordu,hatam ne diye. Bilge dedi "dualite", Çözüm patilerinde. Hani " kendim" olmalıydım, Diye sordu bilgeye. Bilge dedi tek sen yok, Senin kişiliğinde. Çağır "kara" gölgeni, Gerek gördüğünde.

Colmar küçük bir Fransız şehri. Basel Havaalanına 65 km mesafede, buradan ulaşımı kolay. Biz araba kiralayarak gittik. Rotayı arkadaşlar belirlemişti. Öncesinde Colmar hakkında bir bilgim yoktu. Alsas  mimarisi diye bilinen mimariye sahip binaları var. Alman çatısı denilen şirin çatıları, binaların duvarlarında çapraz tahtalarla süslemeler var. Sempatik şehrin içinden Ren nehrinin bir kolu geçiyormuş. Bu nehir, şehri kanallarla böldüğünden Küçük Venedik de deniyormuş.(Bence Venedik’in yanından geçmez.) Alsas Şarap Yolu diye bilinen güzergah üzerinde bulunan Colmar’ın şarapları ünlüymüş. Yarım günlük  zamanımız olan bu şehrin sokaklarında yürümek güzeldi. Pastel renkli evleri, her Avrupa şehrinde olan güzel meydanı, sakin bir havası vardı. Yalnız kış ortasında gittiğimizden mi bilmem  dışarıda insanlar yoktu. Koca meydan bomboştu. Küresel ısınmaya rağmen soğuk, yürüyüşten aldığımız hazzı azaltıyordu. Şehirde bolca yürüdük. Donut dükkanında çalışan, filmlerden fırlamış gibi...

  Fazlalıkları atıp kuş gibi olma sürecim devam ediyor. Bu hafta geçen haftadan kalan ayrılmış giysileri gönderdim. Çalışmayan bir dikey elektrik süpürgesi vardı, onu çöpün yanına koydum, hurdacılar alsın diye. Bir de on yıldır çalışmayan  ama dolapta bekleyen mutfak robotu vardı, ağır olduğundan bir çantaya koyup eşimden çöpün yanına koymasını rica ettim. Eşim daha önce tamire götürüp onarılamayan robotu ilk kez görüyormuş gibi davrandı. Ve tabii ki bunu atmayalım, yaptırırım ben diye arabasına koydu. Bakalım robotun araçtaki seyahati ne kadar sürecek? Bu hafta fazla eşyaları atmanın yanına gereksiz sorumluluk almamayı da ekledim.Günde en az üç "hayır" deme hedefi koydum cumartesi. Salı akşamına kadar sürdürebildim. Salı yine akışa teslim oldum, sel gibi aldı götürdü beni. Bu da diğer sorunum. Cumartesi aldığım kararları salıya akşamına kadar uygulayabiliyorum. Salı akşamı pertim çıkmış oluyor. Bu  "hayır" deme yönündeki irademi biraz daha güçlendirmeliyim. Müdürüm...

  Bu ara her şey üstüme üstüme geldiğinden biraz daha özgür hissetmeye karar vermiştim. En kolayı maddi yüklerden kurtulmak olduğundan en başta  fazla eşyalardan başlamaya karar verdim. Hafta sonu eşyalarla başladım. 1-Öncelikle uzun zamandır biriktirip bir türlü atık toplama kutusuna götürmediğim sıvı yağları, atık pilleri, plastikleri götürdüm.  2-Üç koca poşet kullanılmış kıyafet ayırıp ikisini giysi kumbarasına attım, bir koca poşeti de bu hafta götüreceğim. 3-Buzdolabında pörsümüş sebze meyveleri attım, buzdolabımı temizledim. Yenilebilecek sebze meyve yensin de bitsin diye alışveriş yapmadım.  4-Bir çekmeceyi düzenledim. Çekmece de bulduğum tohumları saksıya ektim. Çıkıp çıkmadıklarına her gün bakarak kendime yeni bir heyecan yarattım. (yeni bir sorumluluk da tabi.) 5-Sıklıkla evden yemeğimi götürüyordum zaten. Bu hafta biraz daha sıkı tutuyorum. Çarşamba günü itibariyle firesiz devam edebildim. 6-Tatil nedeniyle ara verdiğim  iki öğün beslenmeye tekrar ba...

  Şermin Yaşar'ı, "Oyuncu Anne" yken tanıdım. Pozitif bakış açısı hayatımı güzelleştirdiğinden takip etmeye devam ettim. Zaman zaman bu kadar pozitif olmasını inandırıcı bulmadığım oldu. Aile ilişkilerini, komşuluk ilişkilerini bana göre fazla göklere çıkarıyor, bu tür ilişkilerdeki iki yüzlülüğü yok sayıyordu. Eski bir reklamcı olan Şermin Yaşar'ın bunu geniş kitlelere ulaşmak için pazarlama stratejisi olarak kullandığını düşünüyorum. Bugünkü dünyada ayıp değil bu. Bugün yaptıklarını yapmasını, müzeler kurmasını sağladı bu.Çabalayan insanlar ilham veriyor ve dünyayı değiştiriyor sonuçta.  Daha önce Göçüp Gidenler Koleksiyoncu'sunu okumuş ve beğenmiştim. İkinci kitabı bu ve ben kitaplarını okudukça yazarı daha çok sevdim. Gelirken Ekmek Al, on sekiz öyküden oluşuyor. Öyküler yazarın sosyal medya paylaşımlarının aksine içimizde ince sızı bırakan, hasta eden aile, insan ilişkilerine ilişkin.Eziyet eden kaynanalar, eşlerine malları gibi davranan erkekler, cimri, yala...

Eskiden hal hatır sorulunca "yuvarlanıp gidiyoruz " denirdi. Bir yerde her şey yolunda, rutin, güvendeyim demekti bu. Şimdilerde ben de yuvarlanıp gidiyorum. Ama eski yuvarlanıp gitmeler gibi değil bu. Biri beni tekmeleyip duruyor, kafamı kabuğumdan çıkarıp etrafıma bakmaya zamanım yok, çılgın bir hızla yuvarlanıyorum. İmdaaat! Durdurun dünyayı inecek var! Ocak geçti, kar yağmadı, insanlar evine çekilmedi, herkes bizim şubede...Ühühühüüü...Olmuyor yavaşlayamıyorum...Oysa kışı instagram görüntüleri gibi hayal ediyorum. Sessizlik, sıcak, temiz ev, yavaş akan zaman... Geçen hafta tatildeydim. Colmar, Luzern, Como, Milanoyu gördüm. Dört gün işten uzak kalacağım diye totoma motor taktım çalıştım, yokken işler aksarsa müdür, bir daha izin vermez diye. Döndüm, yine eşek gibi çalıştım, yokken işler birikmiş diye. Bizim ülkemiz böyle ama, K ebapçı yazımdaki gibi. Tatildeyken gördüm ki oralarda telaş yok, sistem var. Mesela lokantaya gidiyorsun, boş masalar çok da olsa istediğin masay...