Tosbağa Günlüğüm

  Göksu'nun yaşadığı bütün kargaşanın başlangıcı terfi almak için gittiği eğitimdi. Göksu kursu başarıyla tamamladı ama kendisine firmanın doğuda bir şubesinin proje direktörlüğünü önerdiler; düzenini bozmak istemedi, kabul etmedi. Göksu eski hayatını, kafası karışmış halde sürdürüyor. Göksu'nun hikayesine başlarken ak ayna ve kara aynadan söz etmiştik. Göksu'nun hikayesinin bu aynalarla ne ilgisi vardı? Göksu 40 yaşına girmişti. Jung der ki: "Hayat gerçekten 40 yaşında başlar. O zamana kadar sadece araştırma yaparsınız." Göksu o yaşına kadar kendini bastırmış, ama 40'ına girerken bir karar almıştı; artık kendini saklamayacak, anı yaşayacak, hayatı ve ruhunu onurlandıracaktı. Bunun için iletişime açık davranmış, kendine bakmaya başlamış ve anda kalmaya, hayatı onurlandırmaya çalışmıştı. Dünyadaki eylemlerin ak ve kara ayna enerjilerine ve dünyanın nasıl bir yer olacağına etki ettiğinden söz etmiş, bu aynalardan bize birtakım ödüller de gelebileceğini söylemişt...

"Bir gün, zamanı durdurabildiğimi fark ettim. Keşke nasıl başlattığımı da hatırlayabilseydim." Her zamanki gibi bir gündü. Yine işyerindeyiz. Hava kasvetli, ama bir türlü yağmur yağamıyor. Pazartesi ve ayın on beşleri yoğun olurdu genelde; nedense bugün pek müşteri yok. Bankoda çocuklar sıkılmış; güvenlik kah geziyor, kah kitap okuyor, dedikodu yapacak yer arıyor. Operasyonda yapılacak iş olmayınca ATM dördüncü kez sayılıyor. Faizler yüksek olunca kredi talep eden de yok. Odamda oturmuşum. Önümde bitmiş çay bardağı, çaycı unuttu, almaya gelmedi. Önümde notlarım. Kimse üşümüyor, ben üşümüşüm, klima açık, tatlı bir sıcak yüzüme vuruyor. Üşümeyi sevmem. Günde iki litre su içmeye çalışıyorum, bugün bir litre bile olmamış, sürahim yarım duruyor. Her günkü gibi bir gün işte.  Mesainin bitmesine üç saat var. Birden içime her sıkıldığımda çöken o sıkıntı çöküyor. Her gün bunu yaşıyorum. Ama bir yere gidemem, üç saat daha bağlıyım buraya. Annem “sıkı can iyidir, kolay çıkmaz” derdi. B...

Göksu’nun olanları unutması imkansızdı. Ama yoluna devam etmeliydi. Bu konuyu kapatıp yoluna devam etmeye karar verdiği gün, yine de yaşadıklarını unutmamak için güncesini açtı ve şu satırları yazdı > YILAN (KUNDALİNİ) İnsan değişmez derler, Değişirmiş bilmezler, Yılan varmış içimizde, Uyanırsa görürler. Zaman yavaş geçerken, Hayat rutin sürerken, Yılan varmış içinde, O uyandı güçlüce.</ Bir hafta uyumadı, Hızlıca zayıfladı, İnsan uyumadan, Yaşarmış kız anladı.   Çok çok mutlu hissetti, Çok çok güçlü hissetti, Hayat öyle güzeldi ki, Kızcağız hayret etti. İnsanlar çok güzeldi, Ölüm, yaşam illüzyon, Her şey O'na emanet, Her şey O’nunla birdi. Yılan yürüdü içerde, Yıktı suçluluğu içinde, Kız bildi tek doğru yok, Bu dünya düzleminde. Yılan çıktı içinden, Kız düştü yere sertçe, Kalkıp silkelendi, Elinde yeni benliği Bakındı acemice.

Dijital çağda yaşadığımızdan olmalı, odağımız sürekli değişebiliyor. Özellikle sosyal medya bunda oldukça etkili. Kısa süreli mizah dolu videolar; gerçekten uzak pırıltılı hayatlar ve sürekli başarılı/güzel insanlar. Hedef belirlesek de sosyal medyaya fazla yer ayırdığımızda dikkatimiz dağılıyor ve odağımızdan sapabiliyoruz. Minimalizm hakkında bunun için yazıp duruyorum. Yazdığımda zihnim netleşiyor, amacımı tekrar hatırlıyor ve odaklanıyorum. Aksi durumda kendimi bu hafta bir şey, diğer hafta başka bir şey için çabalarken buluyorum. Minimalist olmayı hedefliyorum çünkü zamana ihtiyacım var. Bahçede oturup yanında kekle çay içmek ve bunu sükunetle yapmak istiyorum, çocukluğumda olduğu gibi. Yaparken sırada yapmam gereken bir ton iş olmasını istemiyorum. Evet beni minimalist olmaya iten en büyük etken zaman. Bir de hassas bir insanım sanırım. Başkasının tetiklenmediği şeyler beni tüketebiliyor. Bunun için uyarıcılar da az olmalı. Neyse işte, bu hedefim doğrultusunda bu hafta giysilere ...

Ruh sağlığı uzmanı değilim ama bir ruhum olduğu için bu konuda ahkam kesmeye devam edebilirim sanırım. Bu güne kadar ruh sağlığıma en iyi gelen şey kendime, sevdiğim şeylerle ilgili dokunulamaz alanlar yaratmak oldu. İş hayatında ya da toplumsal hayat içinde bu zor olabiliyor. Çünkü iş gereği yapmamız gerekenler ya da oynamamız gereken roller var. Burada beraber olduğumuz insanları kendimiz seçemiyoruz, zorunlu beraberliklere katlanmak gerekiyor. İşten arta kalan zamanları sevdiğimiz insanlarla, sevdiklerimizle doldurmak gerekiyor. Bunun için de başta eşimiz olmak üzere uyuştuğumuz, bize ve alanlarımıza saygı duyan birini seçmek önemli. Bir de uyum sağlamak için kendimizden vazgeçmemek. Bana iyi gelenler hayvanlar, evimin derli toplu olması, yoga yapmak ve bir blogumun olması, ailemle iletişimde kalmak. Aslında çok basit bir mutluluk listem var. Yalnız sınırlarımı net çizmediğimde, bunlara bile hem zaman ayırmakta zorlanıyorum, hem de bazen sevdiklerim bile bunları benden çalmaya çalış...

Karaca, altı çocuklu yoksul bir ailenin kızı olarak bir köyde dünyaya gelmiş. O zamanlar eğitim, okumak önemli, öğretmenler kutsal bir görevi yaptıklarını düşünerek hevesli; kıvılcım gördükleri öğrencilerin peşinde. Karaca, öğretmenlerinin dikkatini çekmiş; “bu kız okumalı” demişler ailesine. Ailenin durumu yok, ortaokulu okusun diye Karaca’yı öğretmen bir akrabalarının yanına ilçeye göndermişler. Bu akrabanın karısı cadı, yeni doğmuş bebekleri var. Bu kadın tüm ev işlerini ve çocuğun bakımını Karaca’ya yıkmış, yetmemiş, itmiş kakmış, ezebildiği kadar ezmiş. Karaca içine atmış, dişini sıkmış, ortaokulu bitirmiş. Sonra parasız yatılı sınavıyla Isparta Kız Lisesi’nin Çocuk Gelişimi Bölümü’nü kazanmış. Anada, babada para yok ama devlet ana baba olurmuş o zaman, koruyup kollarmış. Ana baba gibi olmaz tabii de yine güven verirmiş. Kendini geliştirmiş Karaca. Telefon yok, binde bir mektupla ailesinden haber alabilirmiş. Okul bitip yaz tatiline girdiğinde evine dönmüş,meğer  babası ölmüş....

 Yazan Bulut. Göksu ne yaptığının, ne yazdığının farkında değil. Bulut da sınavı geçmiş, whatsapp grubundan öğrenmişti. - Sayın Direktörüm, projeme bir onay alabilir miyim? -Yaaa... En çok senin kazanmana sevindim. Deyiveriyor Göksu. Keşke demeseydi. - Senin işin vardır.Hepimizin hakkında hayırlısı. Deyip gidiyor Bulut. Eğitimin son günü Bulut, Göksu ile zaman geçirmek için çok uğraşmış, Göksu "işim var" diye kaçmıştı.Belki ona ķızdı. Göksu kalıyor öyle. Kızıyor kendine. “Neden öyle dedim?” Hiçbir şey olmasa da Bulut arkadaşı olsun, hayatında kalsın istiyor. Bulut ona iyi geliyor. Hissettiklerinden sonra bu mümkün değil tabii. Biliyor ama içi istiyor yine de. Ama olmayacağını da biliyor Göksu. Bu durum kişiliğine de uygun değil zaten. Belki de o bir şizofren, her şeyi kendi uydurdu. Bilmiyor Göksu. Nasıl bilecek ki? Bulut'u bilemez, onun hissettiklerini bilemez. Bir kendini bilir Göksu. Bazen onu da bilemez ama bilmeye çalışır. Kendine kızmıyor. Bu bedenin içinde, bu ruh ...